groen gedoe

Vanmorgen las ik weer eens de klaagzang van een oudere consument die er bij de kassa door de medewerkster erop gewezen wordt om toch vooral zelf een al dan niet plastic tas mee te nemen. “Dat is beter voor het milieu” aldus de caissière.
Daarop volgt het relaas van de verontwaardigde oudere dat de jeugd van tegenwoordig niet weet waarover het heeft en een opsomming van wat er vroeger allemaal beter (voor het milieu) was en waarom de betreffende caissière hem of haar niet zou mogen wijzen op het milieuaspect van het kopen van een plastic tasje omdat ze jong is.

Dit verhaal circuleert al minstens tien jaar rond op internet en wordt steeds weer aangevuld.
Het suggereert dat ouderen niet meedoen aan de gemakscultuur en jongeren zich geen zorgen maken over alles wat 'gewoon' is geworden en daar niets aan doen.
Ik hoop dat het verhaal nu eens zonder het opgeheven vingertje tussendoor herschreven wordt. Het liefst door een milieubewuste jongere.
Verder zou ik willen dat er overal van deze fijne oplettende medewerkers bij kassa's werkten die 'ons' oudere (en middelbare) betweters bij de les van vandaag houden.

Voor wie de betreffende artikelen wil lezen twee varianten:
Op facebook en in het Algemeen Dagblad

prints uit de keuken (1)

Omdat ik ook mijn werk nog steeds meer wil vergroenen ben ik op zoek naar allerlei printtechnieken en materialen die rekening houden met mens, dier en milieu. Ik vond deze video op youtube fascinerend en inspirerend. (Wel wat lang, dus doorspoelen mag :-))
Wie weet ga ik er iets mee doen.
Het spreekt me in ieder geval heel erg aan om al kokend kunst te maken.

Kledingruilen tot je scheelziet

Afgelopen maand werd ik geïnterviewd over ‘duurzaam leven met krap budget’ voor een artikel in Oneworld.nl en daar moest een foto bij. Mijn woonkamer was even een middag een fotostudio en het onderwerp voor de foto was het gegeven dat ik (bijna) nooit nieuwe kleren koop maar ze vindt tijdens kledingruilparties of in 2e hands winkels. Bijna de gehele inhoud van mijn kledingkast werd gebruikt en bood met het opruimen erna meteen weer een goede gelegenheid om er de stukken uit te halen die ik niet meer draag.

Ik weet niet meer precies wanneer ik voor het eerst ben begonnen met kledingruil maar het moet zo’n 7 jaar geleden zijn geweest. Daarvoor kocht ik ook al veel 2e hands maar met het kledingruilen begon mijn bewustzijn over nieuwe kleding pas goed. Ik wilde nog zo min mogelijk bijdragen aan vervuilende en oneerlijke kledingindustrie en het was tegelijkertijd erg fijn voor mijn financiën.
Sindsdien heb ik nog nooit zoveel leuke kleren gehad en moet soms uitkijken er niet te hebberig van te worden.

Aankomende week kan je ’De Groene Hoofdstad van Europa’, kledingruilen tot je scheelziet.
Op verschillende plekken in Nijmegen zijn ruilrekken en evenementen te vinden tijdens de Swapweek Schoone Kleedjes georganiseerd door Green Capital Fashion.

making octopussyhats

ondertiteling

Het nieuwe jaar begon en ik kon mijn geluk niet op, dacht ik.
Geveld door een flinke verkoudheid mocht ik van mezelf lekker cocoonen met veel thee, een laatste oliebol, andere lekkere hapjes, boeken en hangen voor de tv.
Vooral had ik me verheugd op het eerste deel van Planet Earth II, het vervolg van deel I van de geweldige natuurserie van David Attenborough en de BBC.
De beelden zijn inderdaad prachtig maar al snel sloeg de teleurstelling toe.
De stem van David Attenborough is door de EO (en zelfs door Canvas, België) vervangen door een zielloos zijig commentaar. De mooie beelden verliezen daardoor meteen aan glans.
De kracht, ziel en authenticiteit van het programma donderen als een dooiende ijsberg in en te snel opwarmende oceaan.
Het leuke van Nederlandse televisie is juist dat programma's in originele talen te zien en horen zijn.
Zo blijf je een cultureel besef voeden en geef je de makers het respect wat ze verdienen.
Daarover stuurde ik een vragende tweet aan de EO en het antwoord luidde dat ze daarvoor hadden gekozen zodat iedereen, met een nadruk op 'de ouderen', het kan volgen. Zonder afleidende tekst in beeld. Want die zou storend kunnen overkomen bij de mooie beelden.
Nou ja. Sinds wanneer lijden wij in Nederland aan een taalhandicap op tv?
En al die ouderen die doof beginnen te worden dan? En sinds wanneer willen ouderen zo'n verandering?

Ik hoop maar niet dat dit het begin is van de introductie van de na-synchronisatie, de reden waarom ik nooit naar Duitse televisie kijk.
Bovendien zijn ondertitels een geweldige hulp om een taal te leren.
Mijn dyslectische zoon (13) laat ik regelmatig films zien in de originele taal met ondertitels.
Op het moment kijkt hij de Harry Potterfilms zelfs in het Engels met Engelse ondertitels om zich voor te bereiden op de toetsen na de kerstvakantie ;-).

Helaas is de hele serie Planet Earth II inmiddels op de BBC vertoond en zal ik het moeten doen met het slappe aftreksel die de EO ons voorschotelt.
Of ik bewaar mijn geduld en vraag de serie op dvd voor mijn verjaardag in maart.
Dan kijk ik voorlopig maar naar de Crown. Ook prachtig al heeft het geen enkele connectie met een groene wereld.

Als beeldspecialist heb ik overigens geen enkele moeite met de letters van ondertiteling in beeld. Integendeel. Het inspireert me. Samen met mijn partner maakte ik er in 2006 een schetsontwerp mee voor het station in Zetten.
Ik wens iedereen heel veel mooie haltes in haar of zijn levensreis in 2017.

De ondertitel; ".. ik was maar een halte in haar levensreis"
komt uit de film Chungking Express van Wong Kar Wai, Hong Kong 1994

shiitakes

Oorverdovend stil lijkt het hier. Niets is minder waar. Er wordt nog nog immer groen gedaan. Gekookt, gerecycled, gekweekt, gezeefdrukt op ekopapier en ekokatoen en nagedacht over alle dilemma's die je zo tegenkomt in het dagelijks leven.

Ineens heb ik een puber die Nike, Adidas e.d. supervet cool vindt. Daar deed ik zelf helemaal niet aan mee tijdens mijn eigen pubertijd dus best lastig om me in te verdiepen.
Gelukkig las ik zojuist ergens dat Nike steeds meer gerecycled polyester gebruikt voor sneakers dus wie weet ga ik zelfs nog een keer overstag ;-) Eerst nog even googlen in wat voor een erbarmelijke arbeidsomstandigheden ze gemaakt worden :(

Voorlopig struin ik nog even de kledingruilmogelijkheden en vintagekiloshops af als ik wat nieuws wil. Onlangs na er lang (2jaar!) tegenaan gehikt te hebben eindelijk een paar laarzen en een schoen laten stikken. Dat viel reuze mee. Voor nog geen €10,- weer als nieuw. Het potje crème erbij was duurder.
Het loont dus prima om de schoenmaker te checken op wat jouw reparatie kost.

Verder groeien er hier paddo's. Ik denk dat deze geweldige shiitakes vanavond in het eten terecht komen. Man kreeg dit kweekblok voor z'n verjaardag omdat hobby's en fascinaties best overdraagbaar kunnen zijn volgens een goede vriendin.

Aan inspiratie voor werk en leven geen gebrek.
Nu nog de tijd en motivatie maken om het weer vaker te delen.

Heel Holland Bakt Plantaardig

We zijn eruit; de nieuwe opdracht voor het TV-programma 'Heel Holland Bakt' wordt:
"Bak een geheel plantaardige taart met producten van het seizoen."
Omdat #HHB een grote voorbeeldfunctie heeft denken we deze keer aan de huidige klimaatdoelstellingen en willen gezonde baksels zonder dierenleed.
Overigens zonder op lekkerheid in te leveren ;-)

Als voorbeeld experimenteerden we vast met een verjaardagsdesserttaart (voor zus!) met een frisse pompoen-citroenvulling en een feestelijke en smakelijke perentoplaag. Maak een niet te zoet deeg van 150g bloem, 65g harde kokosolie, 2el basterdsuiker, een snufje zout en 50ml rijstemelk en bak 10 minuten met een nepvulling (bv bonen) op 180 ℃ en nog eens 7 á 8 minuten zonder de vulling. Vul met pompoen puree van ca. 500g zachtgare oranjepompoen, rasp van de schil van 1 citroen, sap van dezelfde citroen, een scheutje lekkere kruidenthee en ca. 65g lichte basterdsuiker. Daarover een dun laagje romige soyayoghurt en de plakjes peer in een mooie cirkel. Bak nog ca. 35 minuten in de oven.
Laat afkoelen en eet als dessert bij de verjaardag van je zus, neef, moeder, beste vriend of ….. Iets anders vieren mag natuurlijk ook. Smakelijk!

peultjes

Zo dat is alweer een hele poos geleden dat ik aan bloggen toekwam. Ik verkeer inmiddels in misschien wel het meest intensieve opruimproces wat ik ooit ga doen. Er staan al acht vuilniszakken kleding, stoffen en fournituren klaar om het huis te verlaten en evenzoveel dozen met boeken. Ik las 'Opgeruimd' van Marie Kondo ter inspiratie en durfde het eindelijk aan ruim twintig jaar spullen en ballast te gaan sorteren op 'blijft bij me' en 'gaat me verlaten'. Het enige wat me in het boek tegenstaat is dat er niets vermeld wordt over waar het heen moet en hoe je het het beste kunt recyclen. Klakkeloos weggooien zit niet in mijn systeem en wil ik er ook niet in hebben dus de categorie textiel gaat naar de kledingbank die ook samenwerken met bedrijven die iets kunnen met stofrestjes en een deel van de boeken gaan naar een opkoper en een deel naar een stichting die het verkoopt voor een goed doel. Dat lukt niet zonder auto dus moeten we er eerst één lenen en krijg ik weer ruimte voor het uitzoeken en sorteren van de rest van de categorieën; papieren, paperassen, keukenspullen en apparaten, tuin/vakantie/kampeerspullen, alle andere werk/kunst/knutsel-materialen, foto's en andere persoonlijkheden met emotionele waarden en als laatste en voor mij waarschijnlijk het moeilijkste; mijn werk, tekeningen, schilderijen, ontwerpen, eindexamen en andere studiekleding, andere textielexperimenten en de daarovergaande documentatie deels nog in dia's en negatieven. Mijn streven is voor de zomervakantie klaar om daarna meteen weer fris te kunnen beginnen met herziene blik op wat ik verder wil ontwikkelen.

Ondertussen groeit alles welig in mijn makkelijke moestuin. Inderdaad heel makkelijk, bijna geen onkruid enkel wat water en af en toe een bakdeel herbezaaien. En gisteren zagen we ineens dat er peultjes zijn. Die zijn zojuist verwerkt in de zeer groentevolle pastasalade die de basis vormt voor de laatste wandeling van de avondvierdaagse in de 30℃. Net als de laatste pluksla, radijs en rucola. Binnenkort volgen de broccoli, courgette en snijbiet ;-)
Ik wens iedereen een heerlijk subtropisch avondje.

in de prijzen vallen

De GroenGedoe activiteiten concentreerden zich de afgelopen tijd voornamelijk thuis en op de sociale media twitter en facebook. En omdat ik daar ook vooral groen volg en commentaar lever reageerde ik op een treinkaartjesactie en een ASNprijsvraag 'dennenboomraden'.  En wonder boven wonder viel ik bij beide in de prijzen. Dus toog ik zaterdag met gewonnen treinkaartje naar Rotterdam om vriendin en The Future of Fashion is Now te zien en haalde 's ochtends eerst onze knettergroene EKO adoptiekerstboom op die na mooi te zijn in ons huis weer mooi terug de grond in mag.
Man en zoon zorgden voor het transport in de fietskar en trakteerden zichzelf meteen voor deze dienst op koffie en taart bij huiskamercafé Tati, op het moment ook afhaalpunt Nijmegen voor een adoptieboom. En zondag pakte ik de doos met kerstversiering uit die ik met het Sinterklaasfeest van m'n ouders kreeg. Restanten familiekerst van antiek t/m jaren zeventigmoois zaten erin en die hangen nu allemaal weer voor het eerst sinds lang hergebruikt te pronken.
Ik wens iedereen vast hele fijne feestdagen, hoop in 2015 weer wat meer tijd vrij te kunnen maken om te bloggen en ga vast op zoek naar de alerhipste geitenwollensokken om lekker aan te trekken bij m'n superverantwoorde kerstboom waarbij ik een heerlijk glas bio-gluwein ga nemen. Proost ;-)

lokale economie

Afgelopen week was er veel te doen om de opening van de grote kledingwinkel Primark op Plein44. Het winkelend publiek mocht in de rij via dranghekken naar binnen en er waren wethouders bij om deze bijdrage aan de Nijmeegse economie en werkgelegenheid te vieren. Het stond er bol van zowel lokale als landelijke pers en en de sociale media lieten zich flink horen. Positief en negatief. De kleding van Primark is namelijk heel erg goedkoop en dat roept heel veel vragen op over werkomstandigheden, mensenrechten, lonen en milieuzaken.

Bijna een jaar geleden stortte een bedrijvencomplex in waarin vele kledingfabrieken gehuisvest waren in Bangladesh. Daar kwam zoveel aandacht van de media voor dat het even leek of er met spoed maatregelen genomen gingen worden om de erbarmelijke en ongezonde werk-omstandigheden te verbeteren. Dat duurt nog even want economische belangen lijken belangrijker en bedrijfsleven en politiek hebben dezelfde belangen.

Het is waarschijnlijk als gemeente niet mogelijk om een bedrijf als Primark waarvoor diezelfde arbeiders tijdens het ongeval aan het werk waren te weigeren om zich te vestigen. Zelfs niet als je als gemeente eigenlijk de officiële status van Fairtrade Gemeente wilt verwerven. Of kan dat wel? De wethouders die bij de opening aanwezig waren vonden dat het bedrijf verantwoordelijk is voor waar en onder welke omstandigheden ze hun waar laten maken.
Of de consument neemt verantwoording. Die consument(e) is veelal erg jong. Zelfs basisschoolkinderen maken er een 'excursie' van om 'de kroon' op Plein44 te gaan bezoeken. Oudere tieners en minima zijn ook superblij met 'veul voor weinig'. De groeiende economie van Nijmegen blijft waarschijnlijk dan ook zeer beperkt bij Primark en andere kledingzaken hebben het nakijken.

Er bestaan ook alternatieven. Je kunt je kleding het tweede leven gunnen en het ruilen. Alles wat je niet meer staat, te klein of te groot is geworden of waar je doodeenvoudig op uitgekeken bent kan de 'nieuwe' aanwinst voor een ander zijn. Zo'n kledingruil kun je zelf organiseren of je gaat naar een kledingruilparty of avond. Die worden de laatste jaren overal in het land georganiseerd en lokaal kan je terecht bij koffie en eetgelegenheid Tati in Nijmegen Oost. Naast heerlijke sappen, lunch, taarten en tegenwoordig ook een avondkaart is er ook Vintage te koop en daaruit vloeide het idee om eens per seizoen een kledingruilavond te houden. Je brengt je hele, schone kledingstukken er van te voren naar toe, krijgt daarvoor een stempel per stuk en mag als je het kan vinden weer evenzoveel kledingstukken of accessoires meenemen. Tijdens het passen door neem je een lekker drankje en geef je je mederuilsters advies. Tati eigenaresse Janine Kuiper blijft deze ruilavonden vier keer per jaar organiseren naast allemaal andere leuke activiteiten zoals o.a. concerten en breibijeenkomsten.

Ieder z'n meug maar deze 'lokale economie' is weliswaar niet zo grootschalig maar wel charmant.
En met een beetje geluk ook 'veul voor weinig' maar dan zonder zwarte keerzijde.

saunasoep

Afgelopen weekend kreeg ik van zus mijn verjaardagscadeau van vorig jaar; een dagje sauna. Een fijner cadeau had ik me niet kunnen wensen, lekker relaxen met als extraatje een paar uur zonder pijn in mijn rechterpols. Met een mooie aanbieding werd het sauna Velp gelegen in een statige villa naast het station. Het ruikt er een beetje zoet-chemisch ipv lekker kruidig maar daar let alleen een (groene) kniesoor op. In een niet al te hete Finse sauna werden we getrakteerd op een klankschaalmeditatie en de trillingen zorgen ervoor dat je sneller gaat zweten en je afvalstoffen kwijtraakt. Heerlijk!
Jammer dat je vervolgens een hoeveelheid afvalstoffen binnenkrijgt in het bijhorende restaurant waar je U tegen zegt. Ik ga niet zo heel erg vaak naar een sauna maar heb me al vaker verbaasd over de menukaarten van bijhorende horeca maar deze keer was het wel heel erg bar.
Voor veganisten is er helemaal niets te eten en vegetariërs moeten het doen met één enkel 'vegetarisch' hoofdgerecht; gefrituurde kaasschnitsels met waarschijnlijk wiskeysaus uit een potje! Daarbij frites, gebakken (gefrituurde!) aardappeltjes (enigzins lekker), warme sperziebonen (lekker maar vers?) en salade van zilveruitjes, mais en augurkjes uit blik/pot over een laagje verse ijsbergsla overgoten met een suikerzoete dressing.
En dat snackbarmenu kost maar liefst €15,-.
De rest van de gerechten op de kaart bestonden voornamelijk uit vis en vlees van het kaliber gamba's en ossehaaspuntjes en er stond zelfs een gerecht met kikkerbilletjes op. Normaal gesproken een restaurant om te vermijden/boycotten daar ik de doelgroep niet ben.
Desondanks bedachten we relaxed en voldaan op de terugweg dat onze favoriete sauna de 'Groene Sauna' zou moeten zijn. Wat ons betreft een gat in de markt want wij denken dat onze doelgroep groot genoeg is.

In de 'Groene Sauna' wordt de elektriciteit natuurlijk geleverd door zonne-energie en waterkracht en het water hergebruikt voor de bijhorende moestuin waarin de ingrediënten staan voor de heerlijke, pure en gezonde gerechten die geserveerd worden in de bijhorende dier- en mensvriendelijke eetgelegenheid.
De kaart bestaat uit rawfood en bereidingsmethodes die de gezondheid niet schaden en voor degene die iets warms willen eten bijvoorbeeld deze heerlijke maaltijdsoep:

Soep van zoete en hartige aardappels, prei, koriander en een vleugje kokos

Bak een flinke prei in ringen in een pan met dikke bodem in een scheutje olijfolie. Voeg daar blokjes bij van twee grote zoete en twee grote hartige aardappels en bak een paar minuten door. Vervolgens wat gehakte santen (kokoscremeblok),1 liter kruidenbouillon, peper en wat gedroogde dragon erbij. Laat ca. 15 minuten zacht koken en pureer met de staafmixer. Hak een halve bos verse koriander fijn en roer door de soep. Dien op met een lekker biologisch zaden en pitten-broodje met bijvoorbeeld plakjes avocado of gegrilde aubergine. Laat de knoflook in dit geval achterwege i.v.m. het de te kwijtraken afvalstoffen. Eet je dit thuis gebruik dan gerust een beetje knoflook bij de aubergine ;-)

activisme

Afgelopen weekend was ik op pad met een jeugdige geeltjesactivist die zijn graffiti achterliet in de intercity van Utrecht naar Nijmegen. Ik deel zijn boodschap met trots en voel me medeplichtig.

Wellicht was hij geinspireerd door de werken in de daarvoor bezochte tentoonstelling
Japan Now die nog maar kort te zien is in Kunsthal Kade te Amersfoort.

Veel (her)gebruik van dagelijkse gebruiksvoorwerpen omgetoverd tot beeldende poëzie.
Daar zijn de Japanners meesters in.

'nieuwe' outfits

Ik begin al een beetje een doorgewinterde kledingruiler te worden sinds mijn eerste ervaring zo'n tweeenhalf jaar geleden. Afgelopen zondag ging ik naar Karen's Kledingruil in Arnhem. Bij de entreeprijs waren heerlijke duurzame koffie, thee en sapjes inbegrepen evenals heerlijke 'rauwe' hapjes zoals bonbonnetjes van vijgen, dadels, noten, kokos en rauwe chocola.
Het passen was leuk, iedereen gaf elkaar advies en als je het even niet wist was er zelfs professioneel advies van Studio Ca. De kleding werd verdeeld met een gunfactor waardoor niemand naar huis ging zonder iets 'nieuws'. Een echt feestje dus en iedereen ging tevreden naar huis. Ik slaagde met een stoere krijtstreepbroek, een kort geplooid rokje, een gestreepte jeanstuniek en een zwarte 'rock'jeans met lederen uiterlijk. Ook nog een linnen jasje om mee te solliciteren maar 'stoer' had de overhand dit keer. Ik heb er fijn niet voor hoeven winkelen, waar ik ook het land aan heb, ik heb het milieu er niet mee geschaad maar bijgedragen aan hergebruik, recycling en daarmee de circulaire economie gesteund. Ook is het fijn om zo aan wat 'nieuws' en moois te komen in tijden van crisis. Ik ben er blij van geworden en ja, het is allemaal heel erg 'politiek correct'  en daarmee schijn je iemand 'onschadelijk' te kunnen maken volgens een veelbesproken column in de Volkskrant vandaag. Die context is natuurlijk heel anders bedoeld maar het lijkt me een goed idee om zo 'onschadelijk' mogelijk te leven en consumeren.

Ps: Ik ging er ook nog eens heen met fiets, trein en benenwagen. ;-)

woensdagmiddag wildplukmiddag

Ik werd wel een beetje raar aangekeken door de passanten die me onder de hazelaars aan de weg naar zoons nieuwe school staan zagen scharrelen. Er liggen al zoveel hazelnoten. En appeltjes vond ik op een ruig parkje naast het spoor. Niet om zo te eten maar heerlijk in een ovenschotel met pittige tofu lijkt me zo.

crisisperikelen en zomeractiviteiten

Deze week, en ook vorige weken, zag ik voornamelijk vacatures, vacatures, vacatures. We zijn na een jaar superzuinig te hebben geleefd nu toch echt door ons spaargeld heen en inkomsten van enig belang bleven uit dus deden we een aanvraag naar het laatste redmiddel, een verdienste in dit land, de bijstand. Die krijg je niet zomaar, daar moet hard voor gewerkt worden. In iedere gemeente zal het wel weer anders gaan maar hier betekent dat een 'testperiode' met vastgestelde inspanningsactiviteiten. Man en ik moeten beide 4x per week solliciteren, onze cv's op zoveel mogelijk vacaturesites zetten, ons inschrijven bij minstens 5 uitzendbureaus, workshops volgen van het kaliber CV maken, competenties, sociale media, netwerken en arbeidsmarkt en bij al die workshops zitten intensieve opdrachten en nog een paar zaken die me nu even ontschoten zijn. Misschien leidt dit alles wel tot een baan denk ik hoopvol, maar als ik de informatie uit de workshop arbeidsmarkt mag geloven gaan het aantal banen alleen nog maar dalen en is er enkel het gebied export enige groei te verwachten en ik geloof niet dat ik daar verstand van heb. Na 4 weken worden we wel of niet 'goedgekeurd' en dan mogen we de tweede testronde in bij de financiële afdeling. Tenminste dit hoorde ik van een mede-aanvrager die werkervaring aan de andere kant had. De omstandigheid van deze 'arbeidscrisis' is dat we gezamenlijk met veel leuke en interessante mensen in hetzelfde schuitje zitten en dat daardoor het deelnemen aan de workshops (die ik eigenlijk al zo'n 2 à 3 keer eerder heb gedaan bij UWV en denktank voor werkzoekende vormgevers en kunstenaars) absoluut niet vervelend en soms zelfs inspirerend te noemen zijn. Onze mede-aanvragers hebben de meest uiteenlopende beroepen, zijn stuk voor stuk getalenteerd en zitten ondanks dat zonder werk of in ieder geval zonder inkomsten. En dat verzacht de boel een beetje. We staan niet alleen. Eigenlijk zou er een hele grote herverdeling van banen en werkzaamheden moeten komen zodat niemand nog een burnout hoeft te krijgen van teveel werk of werkdruk terwijl de ander niet mee mag doen. Allemaal wat minder uren, allemaal een beetje minder loon waar het kan en mochten de workaholics hun ei dan nog niet kwijt zijn hebben die ook mooi tijd over om bijvoorbeeld als vrijwilliger onkruid te wieden in een schooltuin waar je dan meteen weer ontspannen van wordt. (Ach ja jongens, als ik het voor het zeggen had.....)

En dat deden we dus tussendoor, schoffelen in de schooltuin. En oogsten. Zoonlief's tuintje leverde ons de eerste oogst veel sla, goudsbloemen en een ui en we namen kruiden en wat stengels rabarber mee. Dat laatste mocht eigenlijk niet, na een bepaalde datum mag die niet meer geoogst vanwege herstel van de plant, maar leverde een heerlijke verjaardagstaart op voor zoon's 10e verjaardag. Dus tussen de crisisactiviteiten door vierden we feest, gingen af en toe zwemmen, maakten we fietstochtjes en speelden we met de opblaaskano en aten we af en toe een ijsje om het leven leuk te houden. En nog een keer schoffelen en oogsten. Dit keer kwamen we thuis met sla, ruim een kilo uien, wat kruiden en mochten we een grote gele courgette meenemen. Die staat nu te veranderen in soep en morgen picknicken we met uientaart.
De zomervakantie is bijna voorbij. Voor het milieu is onze crisis zo slecht nog niet ;-)

Klik hier voor de andere deelnemers

yogafestival

Mijn eigenlijke idee ooit, alweer ruim drie jaar geleden, was een weblog te maken over een groene levenshouding en vooral hoe dat leuker kan. Ik schrijf en illustreer dus vooral over mijn streven om zo duurzaam mogelijk te leven zonder geitenwollensokken-imago.
(Al kan ik me best hele leuke en interessante toepassingen voor geitenwol bedenken)

'Is Yoga dan niet geitenwollensokkerig? Beetje zweverige types toch? Baghwan, transedingetjes……..'

Anno 2013 hoor je soms echt nog steeds dit soort reacties. Ooit heb ik zelf ook zo over gedacht maar dat was ruim 25 jaar geleden en wat later nam ik zelf yogales met een paar tussenstops vanwege verhuizingen en nu volg ik alweer een aantal jaar wekelijks yogales volgens de dynamische Hathamethode bij een docente die het lukt me de leer lekker nuchter te laten beleven. Beide-benen-op-de-grond-yoga (en soms op één been) dus voor mij en het helpt me werkelijk om wat vaker in het hier en nu te zijn, geen honderden dingen tegelijk te willen doen en denken en jawel, echt, ik wordt er milder van. Het lukt me zowaar de laatste tijd (jaren?) niet meteen rechtsomkeert te maken bij het tegenkomen van zaken waar ik het niet mee eens ben maar om het aan te horen, door te nemen en er de dingen uit te pikken waar ik wel wat aan heb of belangstelling voor heb. (Of begin ik gewoon oud en wijs(wijzer) te worden? ;-))

Het imago van Yoga is natuurlijk allang veranderd en staat in de belangstelling van velen en dat was ook goed te zien en merken tijdens het Yoga Festival Nijmegen waarvan afgelopen weekend de eerste editie plaatsvond. En meteen succesvol want geen zaal waar workshops en lezingen waren was leeg maar overvol en je moest dan ook ruim van te voren aanwezig zijn om een plekje te veroveren. Ik mocht naar een aantal inspirerende workshops in ruil voor een vrijwilligersfunctie als kassajuf en zus trakteerde zichzelf die zaterdag op een op een dagkaart. We begonnen met een lesje Iyengar yoga met de duidelijkste instructies ooit over hoe welke spier te spannen om stap voor stap in de houding, Asana in yogataal, te geraken. Het leek er zelfs op dat mijn rechterpols er wat soepeler van werd dus ik denk dat ik deze zomer een introductiecursus bij Sadhana ga plannen. Helemaal fris en vitaal doken we erna meteen in de hormoonyoga. Een heuse happening in een grote zaal vol vrouwen van jong tot oud en één man, die er geen problemen mee had dat de oefeningen vooral de vrouwelijke hormonen aanspraken, geleid door een kleine charismatische vrouw. Het was een cyclus opeenvolgende bewegingen die je niet zomaar onthoudt maar zus vond de oefeningen van dezelfde dame op youtube.

Tijd voor free organic Yogitea, geschonken in eigen beker om de afvalberg te beperken, en pittige Indiase tomatensoep. Daar kregen we het warm van en dat was nodig want die eerste dag was het weliswaar droog maar ook flink koud. We bekeken alle stands op de markt en ik kocht zowaar iets nieuws. Een yogabroek van biokatoen zonder elastiek in de taille, dus ooit meer buikpijn na de oefeningen. En een paar bamboesokken. (Waarvan de volgende dag nog twee paar want ik wil ze niet meer uit en soms zullen ze toch echt in de was moeten) In die broek meteen de volgende workshop gevolgd. Van een man dit keer. Eén met veel gevoel voor theater en een stuk prestatiegerichter (don't try this at home!). Even wennen maar ook weer heel leuk en leerzaam. Het thema van deze les: Mudra's, Standen van de hand om je meditatie mee te verdiepen. Gymnastiek en gebarentaal. Mooie combinatie. Na de les ontdekte zus en ik dat in iets andere context ze ook kunnen dienen als vervanging van enkele obscene gebaren. ;-) Ik hoop dat het me lukt daar een tekening van te maken voor een later blogje. We hadden weer pauze met thee en hartige taart en een notengehaktbal, de eetkraampjes verzorgden vegetarisch eten. (Lekker maar ik miste nog een geheel plantaardige catering, volgend jaar Mevrouw de Boer erbij?) Nog een extra kopje thee om warm te blijven en op naar een lesje 'maangroeten'. Deze serie kende ik nog niet en kan ik ook nog niet helemaal onthouden maar gelukkig kregen we van de juf een kaartje mee met tekeningetjes van de reeks bewegingen en die vond ik ook weer terug op haar site.

De tweede dag begon ik met een workshop 'yoga en schrijven'. Het was gezellig en inspirerend al had het van mij ietsje meer yoga en ietsje minder schrijven mogen zijn, maar het voelde heel toepasselijk voor deze blog. Na een heerlijke medewerkerslunch was ik de rest van de dag de kassajuf en dat was zeker geen straf buiten in het zonovergoten buurtpark. Met de opgedane kennis en ervaring uit de zelf gevolgde lessen was het een stuk eenvoudiger de gasten te adviseren en aan kaartjes te helpen en hoe later hoe verscheidener het publiek. Steeds meer buurtbewoners zonder yoga-ervaring wilden toch wel graag iets proberen en de mogelijkheden in de try-out tent werden met nieuwsgierigheid benut. In de laatste minuut voordat de kassa sloot werd nog snel het laatste kaartje verkocht. Het festival werd afgesloten met een optreden van Indiase danseressen die een Bollywood- en twee klassieke tempeldansen lieten zien.
Het was een mooi weekend. Best 'groen' ook, maar vooral heel leuk.
Op naar een volgende editie. Ik heb er nu al zin in.

Het Yoga Festival werd neergezet door een team idealistische en bevlogen initiatiefnemers die er zelf veel tijd en geld instaken. Een professioneel opgezet, succesvol, voor herhaling vatbaar festival. Mede mogelijk gemaakt door een enorme groep vrijwilligers. Toegankelijk voor veel verschillende mensen en betaalbaar. Nog wel. Het zou mooi zijn als daar in de toekomst geen hek omheen hoeft, dat je er vrijblijvend kunt komen kijken en het je geen rib uit je lijf gaat kosten om eraan deel te kunnen nemen. Er is duidelijk behoefte aan zo'n festival.
Nijmegen kan trots zijn op zulke expertise in de stad en het zou heel mooi zijn als de gemeente daar ook een bijdrage aan zou willen leveren.

stadsbijen

Vanmorgen was de aftrap van een bijzonder project; bijen op het dak van stadhuis Nijmegen.
Omdat het slecht gaat met de bijen en er in steden veel meer bloeit en veel minder schadelijke pesticiden gebruikt worden dan in de buitengebieden (huh, ja echt, monocultuur en bestrijdingsmiddelen maken meer kapot dan u/je lief is!) bedachten @IKerkvliet, de Gelders Natuur en Milieufederatie en Iriszorg in samenwerking het project Stadsbijen.
Bijen houden op stadsdaken is niet nieuw maar wel dat ze geïmkerd worden door een zorginstelling waar werkbegeleiders en cliënten als imkers opgeleid worden. De gemeente Nijmegen verleende het dak aan het project en is daarin volgens de groene wethouder de koploper van Nederland met wel 4 bijenkasten. In Den Haag schijnt er maar 1 te staan bij het Binnenhof en politiek is nou eenmaal een wedstrijd, dus ik zou zeggen open de competitie; 'Welke gemeente zorgt er voor de meeste en gezondste bijenvolken?'.
De hoofdprijs is een beter milieu en minder kans op uitsterven van alles. En de eer. Die is ook heel leuk. Vanmorgen ging die eer naar de organisatoren van dit geweldige initiatief.
De volgende kast(en) gaan waarschijnlijk geplaatst en beheerd worden bij het kantoor van Das&Boom. Daar is het niet stads maar heerlijk groen en rustig. En de hulpimker vertelde dat je heel rustig wordt van werken met bijen. Zo rustig dat hij er soms minder medicijnen bij hoeft te gebruiken dan normaal.

kroontjes

Deze week zag ik schoonheid in een afgekloven druiventakje. Het is helemaal geen druiventijd dus kwamen deze (wel biologisch, maakt het weer een beetje goed) druiven uit Zuid-Amerika. Ai, sorry, ik liet me verleiden door de prijs. Het is hier steeds een hele afweging sinds er bijna geen inkomsten meer binnenkomen en ons 'pensioen' bijna op is tussen biologisch, aanbiedingen en Euroshopper. Die laatste producten bestaan straks niet meer want AH denkt dat ze er veel meer aan kunnen verdienen als er straks 'basis' op de verpakking staat.
Druiven dus. Het lijken net kroontjes als ze van de takjes af zijn. En kroontjes, kronen en kroningsnieuws zie ik overal opduiken. En dromen die je mag insturen als inspiratie voor de nieuwe koning. Mijn droom is dat Nederland de duurzaamheid en het voortbestaan van de aarde niet zo aan de consument overlaat. Een verplicht aanbod van gezonde voeding en ingredienten in de supermarkten, kleding alleen nog maar van gerecyclede materialen, ekokatoen, bamboe en brandnetels en alles zo milieu-, mens- en diervriendelijk mogelijk geproduceerd in de kledingwinkels, mobiele telefoons zonder nieuwgedolven coltan zodat de gorilla blijft leven en gemaakt door eerlijk betaalde arbeiders, en eigenlijk een heel land en liever nog de hele wereld waar enkel nog eerlijke waar te koop is.
Wat een grote heerlijke droom. Maar laten we beginnen met het uitbannen van de ballon. Vooral de ballonnen die straks in grote getalen met die kroning de lucht in gaan en daarna in de natuur en de magen van vogels en vissen terechtkomen. Misschien is er iets veel feestelijkers te bedenken wat wel goed is voor milieu, dieren en mensen? Ik hoop dat ik dat binnenkort droom. Iemand tips?

Klik hier voor de andere deelnemers

Een half afwasmachineblokje gebruiken i.p.v. een heel

De man van zus zet een behoorlijk aangekoekte ovenschaal in de afwasmachine en ik (betweter!) kan het niet laten er iets over te zeggen: "Als je die voorweekt kan je een hoop afwasblokjes besparen door ze door te snijden. Met een half blokje wordt je (niet zo heel erg vieze) afwas nl. net zo schoon." Niet mijn zwager maar zus reageert: "Jij overleeft die crisis wel, schrijf daar nou eens een boek over. Een boek over hoe je met een budget onder het bestaansminimum een leuk leven kan leiden en daar zo vindingrijk en creatief van wordt dat je er met gemak de crisis mee overleeft en er ook nog eens zo min mogelijk concessies mee doet aan het milieu."
Daar gingen de afgelopen week de gesprekken met man ook over. Niet over een boek maar over dit blog Groen Gedoe. Man vond dat ik de naam Groen Gedoe weer eens wat letterlijker onder de loep moest nemen. "Het mag wel weer eens wat kritischer, wat meer over het 'Gedoe' en over hoe je het lukt om 'Groen' en 'bewust' te blijven met zo'n klein budget en ons (man en zoon) die niet altijd met je meedoen op de manier die jij dat graag wilt. Bovendien denk jij altijd maar dat iedereen dat doet en dat het vanzelfsprekend is om zo in het leven te staan, maar je vergist je behoorlijk en je moet 'ons' weer eens wat meer inspireren schat."
Oef, tja, man en zus hebben niet altijd gelijk maar beweren vaak met recht wat bij mij de kern raakt. Daarom kan ik er ook vaak zo ondersteboven van raken.
Op het moment ben ik niet ondersteboven en vind inderdaad dat het allemaal best wat pittiger, kritischer en frisser mag.
De lente hè. Opruimen en opfrissen. Ik ben er klaar voor en lekker uitgerust na een uitslaap-weekendje bij zus. We aten heerlijk bij zus thuis en zagen het Iraanse spinazie-pruim-tomaat gerecht even later toevallig terug in de prachtige eetfilm 'The fish fall in love'. Daarna sliep ik bijna de klok rond zo zonder kind en kraaiende haan van de achterburen.

Daarvoor ruilden we kleren bij de EchtWaarBazaar waar Little Green Dress stond met een open inloop voor kledingruil. Het lukte me om tien kledingstukken te ruilen voor een jas, een tricotjurkje en een mooie ceintuur dus hoera, de kledingkast is weer wat leger maar ik heb toch wat 'nieuws'.
En ik wil nog wat meer kwijt en besloot eindelijk mijn schoenen die te mooi waren om weg te doen maar veelal te hoog om op te lopen eindelijk op Marktplaats aan te bieden. De mooiste knalgele pumps van de wereld ga ik wel missen in de kast maar het zou ook leuk zijn als iemand ze zou dragen. Bovendien staan ze goed op de foto ;-)(Zoen in de Koopgoot 2002)