vrijdag 20 januari 2017

troosttoetje

woensdag 18 januari 2017

dinsdag 3 januari 2017

ondertiteling

Het nieuwe jaar begon en ik kon mijn geluk niet op, dacht ik.
Geveld door een flinke verkoudheid mocht ik van mezelf lekker cocoonen met veel thee, een laatste oliebol, andere lekkere hapjes, boeken en hangen voor de tv.
Vooral had ik me verheugd op het eerste deel van Planet Earth II, het vervolg van deel I van de geweldige natuurserie van David Attenborough en de BBC.
De beelden zijn inderdaad prachtig maar al snel sloeg de teleurstelling toe.
De stem van David Attenborough is door de EO (en zelfs door Canvas, Belgiƫ) vervangen door een zielloos zijig commentaar. De mooie beelden verliezen daardoor meteen aan glans.
De kracht, ziel en authenticiteit van het programma donderen als een dooiende ijsberg in en te snel opwarmende oceaan.
Het leuke van Nederlandse televisie is juist dat programma's in originele talen te zien en horen zijn.
Zo blijf je een cultureel besef voeden en geef je de makers het respect wat ze verdienen.
Daarover stuurde ik een vragende tweet aan de EO en het antwoord luidde dat ze daarvoor hadden gekozen zodat iedereen, met een nadruk op 'de ouderen', het kan volgen. Zonder afleidende tekst in beeld. Want die zou storend kunnen overkomen bij de mooie beelden.
Nou ja. Sinds wanneer lijden wij in Nederland aan een taalhandicap op tv?
En al die ouderen die doof beginnen te worden dan? En sinds wanneer willen ouderen zo'n verandering?

Ik hoop maar niet dat dit het begin is van de introductie van de na-synchronisatie, de reden waarom ik nooit naar Duitse televisie kijk.
Bovendien zijn ondertitels een geweldige hulp om een taal te leren.
Mijn dyslectische zoon (13) laat ik regelmatig films zien in de originele taal met ondertitels.
Op het moment kijkt hij de Harry Potterfilms zelfs in het Engels met Engelse ondertitels om zich voor te bereiden op de toetsen na de kerstvakantie ;-).

Helaas is de hele serie Planet Earth II inmiddels op de BBC vertoond en zal ik het moeten doen met het slappe aftreksel die de EO ons voorschotelt.
Of ik bewaar mijn geduld en vraag de serie op dvd voor mijn verjaardag in maart.
Dan kijk ik voorlopig maar naar de Crown. Ook prachtig al heeft het geen enkele connectie met een groene wereld.

Als beeldspecialist heb ik overigens geen enkele moeite met de letters van ondertiteling in beeld. Integendeel. Het inspireert me. Samen met mijn partner maakte ik er in 2006 een schetsontwerp mee voor het station in Zetten.
Ik wens iedereen heel veel mooie haltes in haar of zijn levensreis in 2017.

De ondertitel; ".. ik was maar een halte in haar levensreis"
komt uit de film Chungking Express van Wong Kar Wai, Hong Kong 1994

dinsdag 20 december 2016

maandag 21 november 2016

Hardlopen, Zevenheuvelen en 2e hands spikes

Twee jaar geleden begon zoonlief met atletiek en dat was een verademing na geschreeuw aan de zijlijn bij voetbal en de judoclub waar men dacht dat je kinderen toch vooral vol koek en snoep moet stoppen na de training (en vlak voor het avondeten).
Op de atletiekbaan werd echt getraind door allerlei groepen en er heerste een energieke sfeer. Ik kreeg er zelf ook zin van om te gaan sporten en omdat we even heel tijdelijk dezelfde maat hadden trok ik de schoenen van zoon aan en begon met hardlopen. Ondertussen zijn zijn voeten vijf schoenmaten gegroeid en traint hij er vier keer per week. Al na de eerste vijf maanden begon het wedstrijdseizoen bij de club zelf. Dat was een mooie gelegenheid om eens te kijken of dat ook iets voor hem zou zijn. Bovendien waren de regels niet zo streng en mochten de kinderen meedoen in willekeurige sportkleding. Die dag doken de ploegleiders van de competitie direct op de nieuwe kandidaat en moesten we beslissen of hij aan meer wedstrijden zou gaan deelnemen. Ik sprak af met zoonlief dat het mocht als we aan betaalbare spikes en een wedstrijdshirtje konden komen. En die vonden we snel op marktplaats. Een hele aardige jongen niet ver bij ons vandaan verkocht zoonlief zijn spikes voor €5,- en vond luisterend naar ons verhaal ook nog een oud shirtje van de juiste club. Die was cadeau en hij wenste zoon veel succes en plezier met alle komende wedstrijden.

Ondertussen sloot ik me ook aan bij een hardloopclubje na een paar maanden mezelf getraind te hebben, voorderde gestaag in snelheid, techniek en duurloop en begon mijn eigen wedstrijden te lopen. Afgelopen weekend liep ik de Zevenheuvelennacht, met 7km het kleine zusje van de Zevenheuvelenloop van 15km in hometown Nijmegen. Op een klein wandeldipje na om een pijntje in mijn heup te laten herstellen na liep ik niet te hard en niet te zacht en verbeterde mijn tijd van vorig jaar met 2½ minuut. 44.31, net geen 9,5km per uur. Dat had wellicht iets beter gekund maar stemde me trots en voldaan.
Dat is nog wel ruim 4000 plaatsen verwijderd van de nr 1 die de 7 km in 21.01 liep, ofwel in bijna 20km per uur. Ik zocht natuurlijk even op wie er gewonnen had. De naam van de winnaar kwam me vaag bekend voor en ineens viel het kwartje.
Mike Foppen was die aardige marktplaatsverkoper van de eerste spikes van mijn zoon. Eigenlijk wilde zoonlief ze weer doorverkopen maar nu houden we ze nog maar even ;-)