woensdag 4 juli 2018

agar agar printen 1

Omdat ik ook mijn werkwijze en materialen nog steeds meer wil vergroenen en op zoek was naar printmethodes die ik goed thuis kan beoefenen stuitte ik op 'gelliplate printing' ofwel gelatineprint. Vooral op youtube is daar heel veel over te vinden.
Eén probleem echter, ik eet geen vlees en wil dat ook niet als ingrediënt gebruiken dus gelatine valt af. Ik vond een recept met agar agar, plantaardige 'gelatine' van zeewier, suiker en glycerine en ging aan de slag.
Ik gebruikte voor de eerste agarplaat 420 ml water, ca, 700 ml glycerine, 80 g suiker en 6 zakjes Agar Agar à 7 g.
Verwarm het water, los de suiker op, voeg de glycerine toe (voor de conservering) en klop de zakjes agar agar één voor één erdoorheen. (Tot mijn schrik bleken de helft van de zakjes rode kleurstof te hebben.)
Laat 4 à 5 minuten doorkoken en schenk in een platte vorm.
Strijk de luchtbelletjes van de bovenkant glad met een stuk papier. Als het goed is stolt de plaat snel maar moet wel een dag of drie 'uitzweten'. Ik depte al het 'vocht' een paar maal per dag eraf met keukenpapier. De plaat bleef naar mijn zin toch te plakkerig en ik bedacht me dat dat aan de suiker moest liggen.
Anderhalve week later maakte ik er één zonder suiker (en zonder kleurstof ;-)) en gebruikte een handiger vorm. Die plaat moest net zolang uitzweten maar plakt veel minder. Hij voelt wel iets minder stevig. Misschien is er een ingrediënt wat als suikervervanger kan dienen. Voorlopig doe ik het hiermee. O ja, de maat is 27x36 cm. En mochten ze beschadigen; even opnieuw opkoken in stukjes en opnieuw op laten stijven is geen probleem. Dus ook weer recyclebaar.

vrijdag 15 juni 2018

groen gedoe

Vanmorgen las ik weer eens de klaagzang van een oudere consument die er bij de kassa door de medewerkster erop gewezen wordt om toch vooral zelf een al dan niet plastic tas mee te nemen. “Dat is beter voor het milieu” aldus de caissière.
Daarop volgt het relaas van de verontwaardigde oudere dat de jeugd van tegenwoordig niet weet waarover het heeft en een opsomming van wat er vroeger allemaal beter (voor het milieu) was en waarom de betreffende caissière hem of haar niet zou mogen wijzen op het milieuaspect van het kopen van een plastic tasje omdat ze jong is.

Dit verhaal circuleert al minstens tien jaar rond op internet en wordt steeds weer aangevuld.
Het suggereert dat ouderen niet meedoen aan de gemakscultuur en jongeren zich geen zorgen maken over alles wat 'gewoon' is geworden en daar niets aan doen.
Ik hoop dat het verhaal nu eens zonder het opgeheven vingertje tussendoor herschreven wordt. Het liefst door een milieubewuste jongere.
Verder zou ik willen dat er overal van deze fijne oplettende medewerkers bij kassa's werkten die 'ons' oudere (en middelbare) betweters bij de les van vandaag houden.



Voor wie de betreffende artikelen wil lezen twee varianten:
Op facebook en in het Algemeen Dagblad